Oman wielki - Inula helenium

12,00 zł

Nr Kat. BO0819-P11

Wykorzystanie rośliny ogranicza tylko Twoja wyobraźnia.


Więcej zdjęć pod linkiem

Galeria - Oman wielki



Zdjęcia poglądowe - służą ogólnej prezentacji danej rośliny. Wszelkie prawa są zastrzeżone. Kopiowanie zdjęć i tekstów bez zgody autora jest zabronione.

Oman wielki

(Inula helenium)  



Oman wielki jest nie tylko wielki. To ogromna roślina. Na dobrym stanowisku może osiągnąć nawet 2,5 m wysokości, a 2 m to taki można rzec standard. Oczywiście wartości te odnoszą się do dorosłej, co najmniej 3 – 4 letni kępy i to w porze kwitnienia. Tak czy siak nie jest to roślina do małego ogrodu.
Naturalnie występuje w południowo-wschodniej części Europy do Kaukazu oraz w centralnej Azji (także u nas w Polsce). Zazwyczaj rośnie w miejscach wilgotnych, zaroślach, brzegach lasów, podmokłych łąkach lub polanach. Znana jest nie tylko ze swoich rozmiarów i ogólnie atrakcyjnego wyglądu ale także ze swoich właściwości leczniczych. Roślina wytwarza pod ziemią gęstwinę grubych korzeni, które tak właściwie są formacją zrośniętych, rozgałęzionych bulw. I to właśnie te grube rozgałęzienia przypominające kłącza są używane w medycynie naturalnej. Informacje na ten temat można znaleźć w internecie, więc nie będę o tym pisać. Dodam jedynie, że korzeń jest silnie aromatyczny.
Jak już wspomniałam to duża roślina o mocnych, grubych pędach, pięknych dużych liściach i żółtych koszyczkowatych kwiatach. Często mylona jest ze smotrawą okazałą, choć nie tak trudno jest odróżnić te dwie rośliny. Należy zwrócić szczególną uwagę na liście.
U omana wszystkie liście, zarówno odziomkowe, tworzące przy ziemi kępę, jak i łodygowe są pokryte od spodu gęstym, białym filcem. Liście odziomkowe i dolne łodygowe osadzone są na długich ogonkach, są długie - do 80-100 cm długości, jajowate. Liście pędowe są sercowato-jajowate, siedzące(bez ogonków), mocno obejmujące łodygę, drobno i nieregularnie ząbkowane na brzegach.
U smotrawy zaś liście pędowe osadzone są na ogonkach, są sercowate, mocno unerwione i grubo piłkowane na brzegach.
Oman zaczyna kwitnąć w lipcu/ sierpniu. Żółte koszyczkowate kwiaty o średnicy 6 – 8 cm zebrane są w luźne wiechy złożone z 2-3 kwiatów. Miododajne kwiaty są chętnie oblatywane przez owady, zwłaszcza trzmiele. Mimo swoich znacznych rozmiarów nie jest rośliną o dużych wymaganiach, z których najważniejsze to stale, dość mocno wilgotna gleba. Poza tym powinna być umiarkowanie zasobna, w szerokim zakresie pH (oprócz skrajności), przepuszczalna. Najlepiej czuje się w miejscu słonecznym w pobliżu jakiego oczka czy sadzawki lub chociażby kranu tudzież studzienki, gdzie często jest po prostu mokro. W takim miejscu rozwija się znakomicie.
Jest rośliną długowieczną, na jednym miejscu może rosnąć przez wiele lat i tylko od nas i od ilości miejsca jakie możemy jej ofiarować zależy przesadzanie bądź odmładzanie. Ale nie jest to prosta czynność z powodu potężnej bryły korzeniowej. O zimowanie nie trzeba się martwić. Jest rośliną w pełni mrozoodporną. To nie tylko widowiskowa ale także cenna roślina o właściwościach leczniczych.  

BO0819-P11

Opis

Pokrój
kępiasty
Wysokość
120-150cm
150-200cm
powyżej 200cm
Podłoże
przepuszczalne
umiarkowanie zasobne
wilgotne, mokre
Odczyn ph
lekko kwaśny
obojętny
zasadowy
Barwa kwiatów
żółta
Pora Kwitnienia
lato
Termin kwitnienia
VII-VIII
Mrozoodporność, strefa USDA
5
Sadzonka w doniczce
P11

Zobacz także